Sommige presentaties doen er toe. Ze maken op het eerste zicht kleine verschillen, kleine wendingen, kleine schakeringen in je leven ... waarachter misschien grotere kunnen schuil gaan.
maandag 6 april 2015
zaterdag 4 april 2015
Small is beautiful
Small Is Beautiful: A Study of Economics As If People Mattered is a collection of essays by British economist E. F. Schumacher. The phrase "Small Is Beautiful" came from a phrase by his teacher Leopold Kohr.[1] It is often used to champion small, appropriate technologies that are believed to empower people more, in contrast with phrases such as "bigger is better".
http://en.wikipedia.org/wiki/Small_Is_Beautiful
http://en.wikipedia.org/wiki/Small_Is_Beautiful
zondag 29 maart 2015
Houd niet op aan mij te trekken
Ich folge dir gleichfalls mit freudigen Schritten
Und lasse dich nicht,
Mein Leben, mein Licht.
Befördre den Lauf
Und höre nicht auf,
Selbst an mir zu ziehen,
zu schieben, zu bitten.
Ik volg U eveneens met vreugdevolle schreden
en verlaat u niet,
mijn leven, mijn licht.
Begunstig mijn pad
en houd niet op
zelf aan mij te trekken,
me bij te sturen, me aan te sporen.
Johannespassie js bach kerk merelbeke 27 maart 2015
https://www.youtube.com/watch?v=ErpHl_ME-xw
Niemand leeft voor zichzelf. Opdracht en troost ... vreugde.
De man die weer kan lopen.
http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/koppen/2.38149
Genezing van de lamme
http://www.willibrordbijbel.nl/?p=page&i=48613,48629
Und lasse dich nicht,
Mein Leben, mein Licht.
Befördre den Lauf
Und höre nicht auf,
Selbst an mir zu ziehen,
zu schieben, zu bitten.
Ik volg U eveneens met vreugdevolle schreden
en verlaat u niet,
mijn leven, mijn licht.
Begunstig mijn pad
en houd niet op
zelf aan mij te trekken,
me bij te sturen, me aan te sporen.
Johannespassie js bach kerk merelbeke 27 maart 2015
https://www.youtube.com/watch?v=ErpHl_ME-xw
Niemand leeft voor zichzelf. Opdracht en troost ... vreugde.
De man die weer kan lopen.
http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/koppen/2.38149
Genezing van de lamme
http://www.willibrordbijbel.nl/?p=page&i=48613,48629
maandag 23 maart 2015
Loslaten en levenskunst
[24] Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht.
Joh. 12, 20-33
Levenskunst, twintig jaar later. Het is 2033 ...Het is de lifestyle van het loslaten: ...
(uit Zelf denken p.138, H.Welzer)
Uit het goddelijk diep
Zoals licht uit duister en de dag uit de nacht -
zoals lente uit winter en lach en traan
uit een bewogen hart - zo ontluikt het wonder
uit de geheimvolle ziel van de aarde -
hoop en vertrouwen uit het goddelijk diep van de mens.
(P. Verhoeven)
Kijken met Gods ogen. Meded ogen.
zoals lente uit winter en lach en traan
uit een bewogen hart - zo ontluikt het wonder
uit de geheimvolle ziel van de aarde -
hoop en vertrouwen uit het goddelijk diep van de mens.
(P. Verhoeven)
Kijken met Gods ogen. Meded ogen.
maandag 9 maart 2015
The most powerful word 'We'
Because the single most powerful word in our democracy is the word “We.” We The People. We Shall Overcome. Yes We Can. It is owned by no one. It belongs to everyone.
Speech Obama 7 maart 2015 in Selma
http://time.com/3736357/barack-obama-selma-speech-transcript/
Als ik u goed begrepen heb gaat u ervan uit dat we in de toekomst het menselijk ras zullen 'verbeteren'. ... Tegelijk werken wij, als een beschaving, ook aan het verbeteren van ons collectieve vermogen. Met informatietechnologie, en met inspanningen om onze instellingen te verbeteren. Om zo te zorgen dat we kennis beter uitwisselen om intellectuele uitdagingen op te lossen die één persoon niet aankan. Ook dat is een belangrijke trend op lange termijn, en potentieel een erg positieve. (Nick Bostrom in DS 14/3/2015)
Speech Obama 7 maart 2015 in Selma
http://time.com/3736357/barack-obama-selma-speech-transcript/
Als ik u goed begrepen heb gaat u ervan uit dat we in de toekomst het menselijk ras zullen 'verbeteren'. ... Tegelijk werken wij, als een beschaving, ook aan het verbeteren van ons collectieve vermogen. Met informatietechnologie, en met inspanningen om onze instellingen te verbeteren. Om zo te zorgen dat we kennis beter uitwisselen om intellectuele uitdagingen op te lossen die één persoon niet aankan. Ook dat is een belangrijke trend op lange termijn, en potentieel een erg positieve. (Nick Bostrom in DS 14/3/2015)
donderdag 26 februari 2015
Flexibele hersenen en het gelaat van de Ander
We drukken daarbij oude knoppen in om ons en andermans gedrag te beïnvloeden.’ Om mensen zo ver te krijgen dat ze iets doen aan grootschalige problemen zoals armoede, honger, onderdrukking, moeten we hen niet met een rationele voorstelling van de feiten lastigvallen. Het is veel effectiever om hen te confronteren met het persoonlijke verhaal van één slachtoffer, of met een foto van een paar uitgemergelde kindjes.
Dat past in ons oeroud sociaal gedrag van toen we in kleine groepjes leefden, met mensen met wie we in direct contact stonden. Zorg, medelijden, hulp en inleving kunnen we biologisch gezien enkel op die schaal produceren, maar via het omwegje van het symbolisch geval brengen we toch solidariteit op met abstracte groepen en de hele mensheid.
DS 26/2/2015
De Ander is voor Levinas de weerloze, kwetsbare mens die appel doet op mijn verantwoordelijkheid. De verschijning van het weerloze gelaat van de Ander kan mij ertoe bewegen de zorg voor het eigen zijn te vergeten. Dit appel is dwingend, maar ook weer niet.
Ik behoud zelf de keuze om daar op in te gaan of niet.
http://www.alfons-vandaele.be/galilea-groep/levinas.html
Dat past in ons oeroud sociaal gedrag van toen we in kleine groepjes leefden, met mensen met wie we in direct contact stonden. Zorg, medelijden, hulp en inleving kunnen we biologisch gezien enkel op die schaal produceren, maar via het omwegje van het symbolisch geval brengen we toch solidariteit op met abstracte groepen en de hele mensheid.
DS 26/2/2015
De Ander is voor Levinas de weerloze, kwetsbare mens die appel doet op mijn verantwoordelijkheid. De verschijning van het weerloze gelaat van de Ander kan mij ertoe bewegen de zorg voor het eigen zijn te vergeten. Dit appel is dwingend, maar ook weer niet.
Ik behoud zelf de keuze om daar op in te gaan of niet.
http://www.alfons-vandaele.be/galilea-groep/levinas.html
zondag 22 februari 2015
Betekenis hebben of betekenis geven.
Ja, maar heeft Eco niet zelf het begrip 'opera aperta' bedacht, het open kunstwerk, dat geen vaste betekenis heeft, wel een breed veld van betekenissen? (Umberto Eco in DS Magazine 21/2/2015)
Slimme mensen geloven dat 'elfjes' bestaan (J.Braeckman in de redactie).
Nu is er niets mis met het verlangen om de dingen en het leven betekenis te geven. Het probleem is alleen dat betekenis zich vaak vermomt als kennis. (J.De Ceulaer in 'Gooi God niet weg' p.162).
Niet afvragen wat de betekenis is, veronderstellen eenheidsprincipe,
maar het betekenis geven in en door het leven. Mens is niet gemaakt om zonder betekenis te leven.
Zin-geving.
Ik tov geheel.
Ik met geheel.
Religare. Verbinden.
Ik door het geheel.
Nederigheid.
L'humilité est au sommet de la vie spirituelle (Angela de Foligno)
Geschiedenis gaat over je wortels, over hoe jezelf in het brede verhaal een plek te geven. (Wim Lybaert in DS 21/3/2015).
Slimme mensen geloven dat 'elfjes' bestaan (J.Braeckman in de redactie).
Nu is er niets mis met het verlangen om de dingen en het leven betekenis te geven. Het probleem is alleen dat betekenis zich vaak vermomt als kennis. (J.De Ceulaer in 'Gooi God niet weg' p.162).
Niet afvragen wat de betekenis is, veronderstellen eenheidsprincipe,
maar het betekenis geven in en door het leven. Mens is niet gemaakt om zonder betekenis te leven.
Zin-geving.
Ik tov geheel.
Ik met geheel.
Religare. Verbinden.
Ik door het geheel.
Nederigheid.
L'humilité est au sommet de la vie spirituelle (Angela de Foligno)
Geschiedenis gaat over je wortels, over hoe jezelf in het brede verhaal een plek te geven. (Wim Lybaert in DS 21/3/2015).
Stipje
Als de wereld aangaat, gebeurt er iets magisch. Dat weet ik al lang. Uren heb ik er betoverd naar gekeken.
Dat de aarde zelf mijn jongenskamertje verlichtte: ik kon het toen nog niet zo verwoorden, maar ik begreep wel dat er iets wonderlijks plaatsvond.
En in het blauwe schijnsel van de bol luisterde ik naar de late treinen, de slapengaande ouders, Real Madrid-Anderlecht op het radiootje en de gelukkige poes op bed.
Ten slotte tolde ik hem soms razendsnel rond en waar hij stilstond, zou ik wakker worden.
De herinneringen verschenen toen ik deze week een jarige foto terugzag. Ze hebben hem een naam gegeven: Pale Blue Dot. Dat is lyrisch Engels voor ‘bleekblauwe stip’.
Hij is 25 jaar geleden gemaakt, door Voyager I, de ruimtesonde die na bijna veertig jaar intussen vermoedelijk ons zonnestelsel heeft verlaten. En daar nu het gerucht van het heelal doorstuurt. Naar de website van Nasa.
U moet eens luisteren, we weten niet wat we horen.
Astronoom Carl Sagan had in 1990 het heerlijke idee de foto te laten maken. Net voor de camera van Voyager I uit moest wegens – toen al – energiebesparingen, 6 miljard kilometer van ons vandaan, heeft die camera zich nog één keer omgedraaid en onvergetelijk het stofje vereeuwigd waarop wij bestaan.
Het haast onzichtbare stipje op de foto, dat zijn WIJ.
Stel u voor.
Ik weet niet of ik een ontroerender foto ken. Tenzij de eerste van het eerste kind.
En zodra ú de foto van Pale Blue Dot ziet, hoef ik eigenlijk niets meer uit te leggen. Het beeld schittert even soeverein als een ster. Maar ik moet nu eenmaal mijn woorden halen.
Na een duimbreed op kosmische schaal zijn we al onzichtbaar. Zo groots en zo niets zijn wij
0,1 pixel is de aarde hier maar. Stel u voor. En waar die uitgedoofde camera zich nú beweegt, waarschijnlijk al ontsnapt aan de waakvlam van de zon, zijn wij allang volstrekt onzichtbaar.
Daar hou ik van, die nietigheid.
Terwijl hier eindelijk weer een lentelichtje schijnt over mijn klavier, zijn wij nergens. Na een duimbreed op kosmische schaal zijn we al onzichtbaar.
Zo groots en zo niets zijn wij.
Daar kan ik met de jaren steeds vaker om glimlachen.
En waarom zou ik woorden bedenken, als er al veel mooiere bestaan? Toen hij 25 jaar terug de foto de wereld instuurde, sprak Sagan tegelijk de mooiste column uit van de eeuw. Nu te horen op Youtube.
‘Kijk nog eens goed naar dat stipje’, begon hij. En ik keek naar het stipje. Maar het leek voortdurend op mijn netvlies te willen verdwijnen. De wereld kwam en ging.
En toen zei hij, wijzend naar ons stipje: ‘Dát is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij.’ Zo zei hij het.
Dát is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij.
Daar, in the middle of het oneindige nowhere, wonen wij. Op dat blauwe pluisje in de duisternis.
Ik vind het in al hun eenvoud nog altijd prachtige woorden.
Maar natuurlijk, lees die simpele woorden, kijk naar die wonderlijke foto van ons wolvlokje in de uitdijende breiwerk van de kosmos aan het dagelijkse ontbijt, boven het zompige eitje, en je denkt, denkend aan de werkdag, de dagelijkse onthoofdingen, de files in Groot-Bijgaarden, de begrotingsoefeningen en het weerbericht: fuck het hele heelal!
Ik begrijp het wel.
Maar we moeten het heelal óók begrijpen: wat doet dat stralend blauwe, bloeddorstige en luidruchtige stipje hier in mijn stille, eeuwige, onverschillige donker?
Als we dat eens wisten
(B.Dewulf in DS Magazine 21/2/2015 p.5 )
Dat de aarde zelf mijn jongenskamertje verlichtte: ik kon het toen nog niet zo verwoorden, maar ik begreep wel dat er iets wonderlijks plaatsvond.
En in het blauwe schijnsel van de bol luisterde ik naar de late treinen, de slapengaande ouders, Real Madrid-Anderlecht op het radiootje en de gelukkige poes op bed.
Ten slotte tolde ik hem soms razendsnel rond en waar hij stilstond, zou ik wakker worden.
De herinneringen verschenen toen ik deze week een jarige foto terugzag. Ze hebben hem een naam gegeven: Pale Blue Dot. Dat is lyrisch Engels voor ‘bleekblauwe stip’.
Hij is 25 jaar geleden gemaakt, door Voyager I, de ruimtesonde die na bijna veertig jaar intussen vermoedelijk ons zonnestelsel heeft verlaten. En daar nu het gerucht van het heelal doorstuurt. Naar de website van Nasa.
U moet eens luisteren, we weten niet wat we horen.
Astronoom Carl Sagan had in 1990 het heerlijke idee de foto te laten maken. Net voor de camera van Voyager I uit moest wegens – toen al – energiebesparingen, 6 miljard kilometer van ons vandaan, heeft die camera zich nog één keer omgedraaid en onvergetelijk het stofje vereeuwigd waarop wij bestaan.
Het haast onzichtbare stipje op de foto, dat zijn WIJ.
Stel u voor.
Ik weet niet of ik een ontroerender foto ken. Tenzij de eerste van het eerste kind.
En zodra ú de foto van Pale Blue Dot ziet, hoef ik eigenlijk niets meer uit te leggen. Het beeld schittert even soeverein als een ster. Maar ik moet nu eenmaal mijn woorden halen.
Na een duimbreed op kosmische schaal zijn we al onzichtbaar. Zo groots en zo niets zijn wij
0,1 pixel is de aarde hier maar. Stel u voor. En waar die uitgedoofde camera zich nú beweegt, waarschijnlijk al ontsnapt aan de waakvlam van de zon, zijn wij allang volstrekt onzichtbaar.
Daar hou ik van, die nietigheid.
Terwijl hier eindelijk weer een lentelichtje schijnt over mijn klavier, zijn wij nergens. Na een duimbreed op kosmische schaal zijn we al onzichtbaar.
Zo groots en zo niets zijn wij.
Daar kan ik met de jaren steeds vaker om glimlachen.
En waarom zou ik woorden bedenken, als er al veel mooiere bestaan? Toen hij 25 jaar terug de foto de wereld instuurde, sprak Sagan tegelijk de mooiste column uit van de eeuw. Nu te horen op Youtube.
‘Kijk nog eens goed naar dat stipje’, begon hij. En ik keek naar het stipje. Maar het leek voortdurend op mijn netvlies te willen verdwijnen. De wereld kwam en ging.
En toen zei hij, wijzend naar ons stipje: ‘Dát is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij.’ Zo zei hij het.
Dát is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij.
Daar, in the middle of het oneindige nowhere, wonen wij. Op dat blauwe pluisje in de duisternis.
Ik vind het in al hun eenvoud nog altijd prachtige woorden.
Maar natuurlijk, lees die simpele woorden, kijk naar die wonderlijke foto van ons wolvlokje in de uitdijende breiwerk van de kosmos aan het dagelijkse ontbijt, boven het zompige eitje, en je denkt, denkend aan de werkdag, de dagelijkse onthoofdingen, de files in Groot-Bijgaarden, de begrotingsoefeningen en het weerbericht: fuck het hele heelal!
Ik begrijp het wel.
Maar we moeten het heelal óók begrijpen: wat doet dat stralend blauwe, bloeddorstige en luidruchtige stipje hier in mijn stille, eeuwige, onverschillige donker?
Als we dat eens wisten
(B.Dewulf in DS Magazine 21/2/2015 p.5 )
Nood aan gedeeld referentie-systeem. Nieuwe verlichting.
Ooit had je vier kranten en elk daarvan gaf een encyclopedische visie op de wereld. Een encyclopedie vertelt je niet alles, maar alles wat ze belangrijk acht. Nu zijn er 7 miljard mogelijke encyclopedieën. Wat de communicatie heel moeilijk maakt, want tot gisteren lazen u en ik dezelfde krant en hadden we gedeeld referenties. Nu maakt iedereen zijn eigen cocktail. Het internet wekt de indruk dat het een gemeenschap is waar iedereen dezelfde taal spreekt, terwijl net het omgekeerde het geval is. (Umberto Ecco in DS Magazine 21/2/2015).
Hoe kan een individu vanuit het oneindig gefragmenteerde informatie-landschap nog die zaken distilleren die er toe doen voor het individu en de gemeenschap én dus vanuit het gemeenschappelijke belang gedeeld moeten worden? Het referentiekader is er nog altijd, doch onderhuids. Humanitaire waarden leven, individuele spiritualiteit wordt ongezegd beleefd, maar komt onder druk door de overload aan (des)informatie en ongenuanceerde kritiek of referentie-systemen. Dit creëert onnodige stuurloosheid, onbeslistheid en passiviteit in tijden dat deze waarden juist meer aandacht verdienen. De nieuwe verlichting betekent dat het door de eerste verlichting gevaloriseerde individu, opnieuw zijn plaats in het geheel vindt. Het is tegelijk betekenis hervinden aan een door wetenschap van betekenis ontdane wereld. Het is een taal hervinden die de grondstromen van dit referentiekader bloot leggen: verbondenheid, individuele verantwoordelijkheid, gegevenheid en vrijheid, vrede, persoonlijk geluk, dankbaarheid, oprechtheid, onthechting, vreugde, nederigheid, liefde ...
Hoe kan een individu vanuit het oneindig gefragmenteerde informatie-landschap nog die zaken distilleren die er toe doen voor het individu en de gemeenschap én dus vanuit het gemeenschappelijke belang gedeeld moeten worden? Het referentiekader is er nog altijd, doch onderhuids. Humanitaire waarden leven, individuele spiritualiteit wordt ongezegd beleefd, maar komt onder druk door de overload aan (des)informatie en ongenuanceerde kritiek of referentie-systemen. Dit creëert onnodige stuurloosheid, onbeslistheid en passiviteit in tijden dat deze waarden juist meer aandacht verdienen. De nieuwe verlichting betekent dat het door de eerste verlichting gevaloriseerde individu, opnieuw zijn plaats in het geheel vindt. Het is tegelijk betekenis hervinden aan een door wetenschap van betekenis ontdane wereld. Het is een taal hervinden die de grondstromen van dit referentiekader bloot leggen: verbondenheid, individuele verantwoordelijkheid, gegevenheid en vrijheid, vrede, persoonlijk geluk, dankbaarheid, oprechtheid, onthechting, vreugde, nederigheid, liefde ...
Verbonden zijn of verbinden.
Hierbij sluit Ik een verbond met jullie en met je nakomelingen, en met alle levende wezens die bij jullie zijn: vogels, vee en wilde dieren, met alles wat uit de ark is gekomen, alle dieren op aarde. Deze belofte doe Ik jullie: nooit weer zal alles wat leeft door het water van een vloed worden uitgeroeid, nooit weer zal er een zondvloed komen om de aarde te vernietigen. Ik zal denken aan mijn verbond met jullie en met al wat leeft. Genesis 9:12-15
zaterdag 21 februari 2015
Leefsleutels
Ik wil zo rijk, zo productief mogelijk leven. ...
Ik heb het gevoel dat ik intens leef ...
Sinds enkele weken lijkt het alsof ik vanop een grote hoogte neerkijk op mijn leven,
als een soort landschap, en zie hoe alles samenhangt ...
.. Mensen die doodgaan, laten altijd een leegte achter die nooit kan worden gevuld. Het is het lot, het genetische en neurale lot, van elke mens een uniek individu te zijn dat zijn eigen weg vindt, zijn eigen leven leidt, zijn eigen dood sterft.
En eerst en vooral ben ik een wezen met een bewustzijn geweest, een denkend dier
op deze prachtige planeet ...
... Opeens lijk ik alles in focus te zien en in het juiste perspectief. Er is geen tijd meer voor overbodige dingen. Ik moet me concentreren op mezelf, mijn werk, mijn vrienden. Minder televisiekijken ... Dat is geen onverschilligheid, maar wel onthechting. ...
Dat alleen al is een enorm voorrecht geweest en een groot avontuur...
Ik kan niet beweren dat ik niet bang ben.
Maar mijn overheersende gevoel is dankbaarheid.
Ik heb bemind en ben bemind geworden.
Ik heb veel gekregen en heb een beetje teruggeven.
Ik heb gelezen en gereisd, nagedacht en geschreven.
Ik heb een dialoog met de wereld gehad ...
... Mijn lichaam takelt af, maar vreemd genoeg is mijn geest geen ogenblik verzwakt.
Ik blijf vurig in de studie en opgewekt in gezelschap.
... Ik heb een mild en zacht temperament, ben open, sociaal en opgewekt, kan mij aan anderen hechten en ken geen vijandschap.
.... In al mijn passies ben ik buitensporig.
... Ik hoop dat ik de tijd ... kan gebruiken om vriendschappen te verdiepen ... en een nieuw niveau van inzicht en begrip te vinden. Dat zal durf, luciditeit en oprechtheid vragen.
... Maar ik zal ook tijd hebben voor plezier (en zelfs voor dommigheid) ....
... Ik ben blij wanneer ik begaafde jonge mensen ontmoet ...
Oliver Sacks in DS 21/2/2015 "Mijn eigen leven"
Ofwel wordt het leven voor de voeten gegooid,
pak je het op
en leef je het op
Ofwel wordt het leven voor de voeten gelegd,
beleef je het
en geef je het terug.
Ik heb het gevoel dat ik intens leef ...
Sinds enkele weken lijkt het alsof ik vanop een grote hoogte neerkijk op mijn leven,
als een soort landschap, en zie hoe alles samenhangt ...
.. Mensen die doodgaan, laten altijd een leegte achter die nooit kan worden gevuld. Het is het lot, het genetische en neurale lot, van elke mens een uniek individu te zijn dat zijn eigen weg vindt, zijn eigen leven leidt, zijn eigen dood sterft.
En eerst en vooral ben ik een wezen met een bewustzijn geweest, een denkend dier
op deze prachtige planeet ...
... Opeens lijk ik alles in focus te zien en in het juiste perspectief. Er is geen tijd meer voor overbodige dingen. Ik moet me concentreren op mezelf, mijn werk, mijn vrienden. Minder televisiekijken ... Dat is geen onverschilligheid, maar wel onthechting. ...
Dat alleen al is een enorm voorrecht geweest en een groot avontuur...
Ik kan niet beweren dat ik niet bang ben.
Maar mijn overheersende gevoel is dankbaarheid.
Ik heb bemind en ben bemind geworden.
Ik heb veel gekregen en heb een beetje teruggeven.
Ik heb gelezen en gereisd, nagedacht en geschreven.
Ik heb een dialoog met de wereld gehad ...
... Mijn lichaam takelt af, maar vreemd genoeg is mijn geest geen ogenblik verzwakt.
Ik blijf vurig in de studie en opgewekt in gezelschap.
... Ik heb een mild en zacht temperament, ben open, sociaal en opgewekt, kan mij aan anderen hechten en ken geen vijandschap.
.... In al mijn passies ben ik buitensporig.
... Ik hoop dat ik de tijd ... kan gebruiken om vriendschappen te verdiepen ... en een nieuw niveau van inzicht en begrip te vinden. Dat zal durf, luciditeit en oprechtheid vragen.
... Maar ik zal ook tijd hebben voor plezier (en zelfs voor dommigheid) ....
... Ik ben blij wanneer ik begaafde jonge mensen ontmoet ...
Oliver Sacks in DS 21/2/2015 "Mijn eigen leven"
Ofwel wordt het leven voor de voeten gegooid,
pak je het op
en leef je het op
Ofwel wordt het leven voor de voeten gelegd,
beleef je het
en geef je het terug.
Learn as if you were to live forever
Live as if you were to die tomorrow.
Learn as if you were to live forever.
Mahatma Gandhi
Overleggen is misschien meer dan overleggen …
… leren (over materie(s), organisatie, klanten, collega’s …)
… oefenen (bv in organiseren, presenteren, communiceren, luisteren, argumenteren …)
… oplossen (bv door brainstorming, kruisbestuiving …)
… verlichten (bv gezamenlijk tot een inzicht of idee komen die we individueel niet of moeilijk konden realiseren …)
… creëren (bv van dynamiek en flow in en buiten jezelf …)
Mijn lichaam takelt af, maar vreemd genoeg is mijn geest geen ogenblik verzwakt.
Ik blijf vurig in de studie en opgewekt in gezelschap.
Oliver Sacks in DS 21/2/2015 'Mijn eigen leven'
zondag 18 januari 2015
Transcendentie, immanentie, emergentie, collaboration & omegapunt
Toch is het geoorloofd om te dromen. Toch valt er een utopie te ontwaren die moeiteloos kan worden verzoend met een puur materieel mensbeeld. Die utopie bevindt zich niet op het niveau van de genen, van het organisme of van de georganiseerde massa. Die utopie bevindt zich op het niveau van de soort, van de mensheid-door-de-eeuwen-heen.
De ervaring leert ons dat morele vooruitgang op dat niveau mogelijk is. Misschien wel onvermijdelijk. Van slavernij kwam een zwarte president. Van genocide kwamen de rechten van de mens. Behoudens een catastrofe die ons finaal zal wegmaaien, kan dat proces nog veel verder gaan, tot we onszelf als soort echt overstijgen.
Laten we die utopie GOD noemen. Zoals één watermolecule niet nat is, één hersencel niet kan denken, is één mens in het geheel niet goddelijk. Natheid, intelligentie en goddelijkheid zijn eigenschappen van het GEHEEL die nog niet verscholen zitten in de eigenschappen van de samenstellende delen: emergent properties in het jargon van de complexiteits-denkers.
Als we die term mogen lenen, kunnen we besluiten: God is niet transcendent, niet immanent, maar emergent. God bestaat niet, of in elk geval nog niet, Hij komt langzaamaan tevoorschijn.
J.De Ceulaer in 'Gooi God niet weg' (pag.219).
Avaaz is een site voor wereldwijde virtuele mobilisatie voor het hogere doel en vormt op die manier een universele gemeenschap en geweten.
Collective intelligence is shared or group intelligence that emerges from the collaboration, collective efforts, and competition of many individuals and appears in consensus decision making. ... It can be understood as an emergent property from the synergies ...
http://en.wikipedia.org/wiki/Collective_intelligence
Het omegapunt is een door de Franse filosoof en theoloog Pierre Teilhard de Chardin bedachte term die een eindmoment in het evolutieproces aangeeft. De term is afgeleid van "Alfa en Omega", een uitdrukking uit het christendom die "God van het begin tot het einde" symboliseert. De alfa en de omega zijn de eerste en de laatste letter van het Grieks alfabet.
Teilhard de Chardin probeerde de evolutie-ideeën met het christelijke gedachtegoed te verenigen en zag het leven en de kosmos als voortdurende beweging onder God, die nog niet op de eindbestemming was aangeland. De mens is volgens hem al boven het dierlijke leven uitgestegen maar heeft de potentie boven zichzelf en de kosmos uit te stijgen naar het omegapunt, de organische, sociale en geestelijke integratie van de mensheid in zijn geheel en uiteindelijk de eenwording met het universum.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Omegapunt
Laudate omnes gentes, laudate Dominum.
De ervaring leert ons dat morele vooruitgang op dat niveau mogelijk is. Misschien wel onvermijdelijk. Van slavernij kwam een zwarte president. Van genocide kwamen de rechten van de mens. Behoudens een catastrofe die ons finaal zal wegmaaien, kan dat proces nog veel verder gaan, tot we onszelf als soort echt overstijgen.
Laten we die utopie GOD noemen. Zoals één watermolecule niet nat is, één hersencel niet kan denken, is één mens in het geheel niet goddelijk. Natheid, intelligentie en goddelijkheid zijn eigenschappen van het GEHEEL die nog niet verscholen zitten in de eigenschappen van de samenstellende delen: emergent properties in het jargon van de complexiteits-denkers.
Als we die term mogen lenen, kunnen we besluiten: God is niet transcendent, niet immanent, maar emergent. God bestaat niet, of in elk geval nog niet, Hij komt langzaamaan tevoorschijn.
J.De Ceulaer in 'Gooi God niet weg' (pag.219).
Avaaz is een site voor wereldwijde virtuele mobilisatie voor het hogere doel en vormt op die manier een universele gemeenschap en geweten.
Collective intelligence is shared or group intelligence that emerges from the collaboration, collective efforts, and competition of many individuals and appears in consensus decision making. ... It can be understood as an emergent property from the synergies ...
http://en.wikipedia.org/wiki/Collective_intelligence
Het omegapunt is een door de Franse filosoof en theoloog Pierre Teilhard de Chardin bedachte term die een eindmoment in het evolutieproces aangeeft. De term is afgeleid van "Alfa en Omega", een uitdrukking uit het christendom die "God van het begin tot het einde" symboliseert. De alfa en de omega zijn de eerste en de laatste letter van het Grieks alfabet.
Teilhard de Chardin probeerde de evolutie-ideeën met het christelijke gedachtegoed te verenigen en zag het leven en de kosmos als voortdurende beweging onder God, die nog niet op de eindbestemming was aangeland. De mens is volgens hem al boven het dierlijke leven uitgestegen maar heeft de potentie boven zichzelf en de kosmos uit te stijgen naar het omegapunt, de organische, sociale en geestelijke integratie van de mensheid in zijn geheel en uiteindelijk de eenwording met het universum.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Omegapunt
Laudate omnes gentes, laudate Dominum.
Vrees niet het eindigen, maar het nooit begonnen zijn.
Vrees niet dat je leven ten einde zal komen, vrees eerder dat het nooit zal beginnen.
John Henry Cardinal
John Henry Cardinal
zondag 11 januari 2015
Subpolitiek, risicosamenleving en individuele keuze noodzaak gezien kwakkelende traditie
‘Subpolitiek’ is een typische Beckuitdrukking: wervend, maar tevens een vaag containerbegrip omdat het slaat op alle soorten acties of beslissingen die raken aan het algemeen belang, zonder zich echter te voegen naar de strakke agenda's van partijen of wettelijke procedures. ....
In de risicosamenleving zijn we ons van langsom meer bewust van de mogelijke negatieve effecten die de grootschalige toepassing van wetenschappelijke inzichten met zich brengt (kernenergie blijft het voorbeeld par excellence). Beck spreekt daarom van een tweede of reflexieve moderniteit waarin het traditionele vooruitgangsgeloof kaduuk wordt. Tegelijk kan alleen wetenschappelijke kennis ons terdege informeren over de risico's die ze zelf mee produceert. Een appel kan er zeer smakelijk uitzien; dat hij radioactief besmet is of boordevol gevaarlijke toxines zit, is niet meteen zichtbaar en enkel ‘weetbaar’ dankzij expertkennis. Het is een paradox die heel Becks werk doordringt: wetenschap creëert risico's die we uitsluitend dankzij nog méér wetenschap kunnen kennen en remediëren. Becks pleidooi voor een ‘ecologische verlichting’ maant aan om kritisch om te gaan met de bepaling van bijvoorbeeld grenswaarden inzake vervuiling, maar plaatst bio-ingenieurs of andere specialisten nooit in het verdomhoekje, integendeel. .... Ook hij observeerde dat de financiële economie zich steeds meer loszong van de reële productie van goederen of diensten en daarbij naar een speculatieve investeringslogica neigt. Dat houdt eveneens risico's in met een mondiale impact, zo weten we sinds de financiële crisis van 2008. Maar de risicosamenleving, dat is ook het leven van alledag, dat beduidend meer dan voorheen in het teken staat van de onzekere uitkomsten van individuele beslissingen.
Worden we echt egoïstischer? Hij vond het woord niet zelf uit, maar aan Beck danken we wel de thans gangbare betekenis van de term individualisering. Legio zijn de lamento's over toenemend egoïsme en een navenant afnemende solidariteit en burgerzin. Deze uitingen van doorgeschoten individualisering benemen nogal eens het zicht op de kern van de zaak. Een samenleving met kwakkelende tradities verplicht simpelweg tot meer autonome keuzes, die niet ook per definitie egoïstischer zijn. Wie is bevrijd van religieuze, ideologische of andere verzuilde richtingwijzers, kan bijvoorbeeld evengoed opteren voor een ecologische levensstijl. Individualisering is evenmin een kwestie van vrijheid-blijheid. Zo werden we beduidend afhankelijker van de verzorgingsstaat. Samen met de consumptiesamenleving waarborgt hij mee een reële keuzevrijheid in domeinen als cultuur of onderwijs. Hij springt tevens in de bres wanneer directe solidariteitsverbanden als gezin of wijk geen soelaas meer bieden, niet het minst wanneer individuele keuzes verkeerd uitdraaien. Want kiezen is risico's nemen: je weet niet of je studie ook de weg plaveit richting een succesvolle carrière. Overigens was enig vooruitgangsoptimisme Beck niet vreemd. Dat de sociale ongelijkheid blijft doorwerken in individuele keuzes, placht hij veelal te negeren.
De mens en/in zijn milieu, Rudi Laermans in de DS 10 januari over de socioloog Ulrich Beck
In de risicosamenleving zijn we ons van langsom meer bewust van de mogelijke negatieve effecten die de grootschalige toepassing van wetenschappelijke inzichten met zich brengt (kernenergie blijft het voorbeeld par excellence). Beck spreekt daarom van een tweede of reflexieve moderniteit waarin het traditionele vooruitgangsgeloof kaduuk wordt. Tegelijk kan alleen wetenschappelijke kennis ons terdege informeren over de risico's die ze zelf mee produceert. Een appel kan er zeer smakelijk uitzien; dat hij radioactief besmet is of boordevol gevaarlijke toxines zit, is niet meteen zichtbaar en enkel ‘weetbaar’ dankzij expertkennis. Het is een paradox die heel Becks werk doordringt: wetenschap creëert risico's die we uitsluitend dankzij nog méér wetenschap kunnen kennen en remediëren. Becks pleidooi voor een ‘ecologische verlichting’ maant aan om kritisch om te gaan met de bepaling van bijvoorbeeld grenswaarden inzake vervuiling, maar plaatst bio-ingenieurs of andere specialisten nooit in het verdomhoekje, integendeel. .... Ook hij observeerde dat de financiële economie zich steeds meer loszong van de reële productie van goederen of diensten en daarbij naar een speculatieve investeringslogica neigt. Dat houdt eveneens risico's in met een mondiale impact, zo weten we sinds de financiële crisis van 2008. Maar de risicosamenleving, dat is ook het leven van alledag, dat beduidend meer dan voorheen in het teken staat van de onzekere uitkomsten van individuele beslissingen.
Worden we echt egoïstischer? Hij vond het woord niet zelf uit, maar aan Beck danken we wel de thans gangbare betekenis van de term individualisering. Legio zijn de lamento's over toenemend egoïsme en een navenant afnemende solidariteit en burgerzin. Deze uitingen van doorgeschoten individualisering benemen nogal eens het zicht op de kern van de zaak. Een samenleving met kwakkelende tradities verplicht simpelweg tot meer autonome keuzes, die niet ook per definitie egoïstischer zijn. Wie is bevrijd van religieuze, ideologische of andere verzuilde richtingwijzers, kan bijvoorbeeld evengoed opteren voor een ecologische levensstijl. Individualisering is evenmin een kwestie van vrijheid-blijheid. Zo werden we beduidend afhankelijker van de verzorgingsstaat. Samen met de consumptiesamenleving waarborgt hij mee een reële keuzevrijheid in domeinen als cultuur of onderwijs. Hij springt tevens in de bres wanneer directe solidariteitsverbanden als gezin of wijk geen soelaas meer bieden, niet het minst wanneer individuele keuzes verkeerd uitdraaien. Want kiezen is risico's nemen: je weet niet of je studie ook de weg plaveit richting een succesvolle carrière. Overigens was enig vooruitgangsoptimisme Beck niet vreemd. Dat de sociale ongelijkheid blijft doorwerken in individuele keuzes, placht hij veelal te negeren.
De mens en/in zijn milieu, Rudi Laermans in de DS 10 januari over de socioloog Ulrich Beck
zaterdag 3 januari 2015
Zon
Zon is God! (uit film 'Mr.Turner')
Voetstappen in het zand
2 aan 2
gaan op in
eeuwig
eb en vloed
Grenzen
vervagen
tussen hier en ginder
tussen vroeger en later
tussen jou en ik
alles in één
gloed
Voetstappen in het zand
2 aan 2
gaan op in
eeuwig
eb en vloed
Grenzen
vervagen
tussen hier en ginder
tussen vroeger en later
tussen jou en ik
alles in één
gloed
Abonneren op:
Reacties (Atom)