Pantha rhei: alles stroomt. Wie dat aanvaardt, stroomt mee. Er zijn verschillende manieren om dit te bekijken:
- met verbazing, zoals de britse wijsgeer Basil Fawlty: 'Zoom, what was that? That was your life, mate! That was quick, can I have another one?'
- met ergernis in een koldende rivier van informatie, nieuws, prikkels en ruis;
- met eeuwige spijt, telkens er een hand zand wegstroomt tussen je vingers
- met pijn beseffend: 'dit momnet met een geliefde komt nooit meer terug'
Een andere houding is die met open armen. Je de dingen, gebeurtenissen, mensen laten overkomen. Hoe soft is dat, in tijden van strakke zelfcontrole? Met zo'n open houding lukt het mij - soms - om de tijd te 'heiligen', om de tijd de tijd te geven die haar toekomt. Door aandachtig te zijn wat er gebeurt en niet gebeurt. Dat maakt de ervaring intenser en de tijd ...tja, trager. Wakker afwachten is het tegenovergestelde van verveling. Het is zoals de wijze, grijze Gandalf zei: 'All we have to do is decide what to do with the time that is given to us'.
Pauze, dat zijn twee verticale balkjes. Tussen die balkjes is er ruimte, tijd, stilte. Hoe anders dan dat definitieve, massieve blokje Stop. Ik voel de tijd als een lang lint dat me verbindt met vroeger en later, met dichtbij en ver weg, met mensen, bomen en zwerfkeien. Het lint is niet strakgespannen van a naar b, het slingert zich rond in spiralen. Laten we wat cyclischer en natuurlijker leven, tussen dageraad en zonsondergang, van nieuwe tot volle maan, van eb tot vloed. De dag van de aardbei vieren. Een vuur maken. Dan ervaar ik het gaatje tussen de balkjes van de pauzeknop, adem tussen twee zinnen, tacet tussen muzieknoten. Een 'door of perception' die opent op een spiegelglad meer van stilte, ruimte en rust.
Slow talk met Kristien Bonneure en Joke Hermsen.
- met verbazing, zoals de britse wijsgeer Basil Fawlty: 'Zoom, what was that? That was your life, mate! That was quick, can I have another one?'
- met ergernis in een koldende rivier van informatie, nieuws, prikkels en ruis;
- met eeuwige spijt, telkens er een hand zand wegstroomt tussen je vingers
- met pijn beseffend: 'dit momnet met een geliefde komt nooit meer terug'
Een andere houding is die met open armen. Je de dingen, gebeurtenissen, mensen laten overkomen. Hoe soft is dat, in tijden van strakke zelfcontrole? Met zo'n open houding lukt het mij - soms - om de tijd te 'heiligen', om de tijd de tijd te geven die haar toekomt. Door aandachtig te zijn wat er gebeurt en niet gebeurt. Dat maakt de ervaring intenser en de tijd ...tja, trager. Wakker afwachten is het tegenovergestelde van verveling. Het is zoals de wijze, grijze Gandalf zei: 'All we have to do is decide what to do with the time that is given to us'.
Pauze, dat zijn twee verticale balkjes. Tussen die balkjes is er ruimte, tijd, stilte. Hoe anders dan dat definitieve, massieve blokje Stop. Ik voel de tijd als een lang lint dat me verbindt met vroeger en later, met dichtbij en ver weg, met mensen, bomen en zwerfkeien. Het lint is niet strakgespannen van a naar b, het slingert zich rond in spiralen. Laten we wat cyclischer en natuurlijker leven, tussen dageraad en zonsondergang, van nieuwe tot volle maan, van eb tot vloed. De dag van de aardbei vieren. Een vuur maken. Dan ervaar ik het gaatje tussen de balkjes van de pauzeknop, adem tussen twee zinnen, tacet tussen muzieknoten. Een 'door of perception' die opent op een spiegelglad meer van stilte, ruimte en rust.
Slow talk met Kristien Bonneure en Joke Hermsen.