Soms lijkt het wel of we zekerheid verstaan als meer van hetzelfde. We geloven dat wat we hebben meegemaakt ook in de toekomst zo zal zijn. Zekerheid die uitsluitend daarop steunt, is arm. ZE haalt haar kracht alleen uit het verleden. Heel anders vergaat het wie steunt op een belofte. Daarvan ligt het zwaartepunt in de toekomst. Naar een belofte zijn altijd onderweg. Een stem is zij van wat nog komen moet. Een belofte is geen voorraad die we langzaam opgebruiken. Ze is veeleer een geschenk dat we, hoewel we het al ontvangen hebben, nog niet mogen openmaken. Een gezel is ze voor onderweg, een steun. De zekerheid van een belofte zorgt ervoor dat in het heden de toekomst gestalte krijgt. Het is als bij een beeldhouwer. Voor het eindresultaat er is, is er de reis van het vormgeven. De lijnen worden uitgezet, de trekken van het beeld worden almaar duidelijker. Wie goed kijkt, krijgt al een idee van wat het worden zal. De beeldhouwer zelf belichaamt wat belofte is. Vanuit iets dat er nog niet is, creëert hij. Een ingewijde is hij in wat wij nog niet kunnen zien. Hij brengt in de tijd wat wij nog niet aanschouwden. ... Het is zo tegen de menselijke logica in te denken vanuit wat nog niet is en bovendien zeker te zijn dat dit komt. Nochtans maakt net dat vertrouwen de drijvende kracht uit in ons leven. Het is onze uitrusting om het onbekende tegemoet te treden. Het is de bedding van onze nieuwsgierigheid naar wat nog niet is.
Erik Galle in Oude Abdij van Drongen
Erik Galle in Oude Abdij van Drongen