Wetenschappelijk reductionisme vs.zwijgen waarover je niets zinnigs kunt zeggen.

Etienne Vermeersch begint een lange uiteenzetting over de onbevlekte ontvangenis van de maagd Maria. .... Rik Torfs vraagt glimlachend waar hij naartoe wil. Vermeersch: "Dat die opvattingen onhoudbaar zijn. U maakt daar dan grappen over, terwijl ik zeg: zwijg daarover, je kunt daar toch niets zinnigs over zeggen." Torfs: "Ik vind dat pijnlijk. Uw voorbeeld is illustratief voor uw wetenschappelijk perspectief, terwijl het ultieme aanvoelen van het religieuze helemaal niets te maken heeft met wetenschap, zolang je geen zaken gelooft die door de wetenschap zijn tegengesproken."
DS 22/11/2014 

De tijd gaat met je mee

Dan begin je wat ouder te worden of word je ziek. De tijd treedt dan op de voorgrond. Ik heb me nooit ongerust gemaakt over de tijd die voorbijgaat. En dat er een einde komt aan tijd, maakt mij niet angstig. De tijd gaat met je mee, de hele tijd. That's it.
Tony Vandeputte in de Tijd

A spiritual orientation towards truth.

“Many students now seem desperately concerned with money and status.”

Many of them want to study law and medicine, not because they care
for justice or believe they have a vocation for healing, but for the money and therefore the status they bring, he believes.

“Socrates said that ‘the unexamined life is unworthy of a human being’. I think he was right this far: a life lived without a concern to be lucid about its meaning is a diminished life and one that dishonours our humanity. I do think it’s a terrible thing to go through life without any understanding of what it is to be human. When I think of how privileged I was to have a really good university education in which values were deeply embedded in university life and education, and what an inspiration that was to me and many others, it makes me almost weep bitter tears to think to what degree my generation, so privileged, has betrayed future generations, even our own children.

“From many fine young people at university I keep hearing that their experience has been, for the most part, bereft of inspiration. Very few tell stories of how inspiring their university years have been. But I think in Australia people are realising that money doesn’t necessarily make you happy.”

He cautions against what he calls “popular philosophy” which he feels can trivialise a discipline with an otherwise noble history. “It is good to be excited by ideas, but what matters most is to care for the truth. But to really care for it one must be intellectually serious. I know that may sound puritanical. It is important to read the great philosophers, because in them you see what it really is to care for the truth. You see that philosophy is not merely a distinctive set of problems,
but also a distinctive orientation to truth and truthfulness. I would call it a spiritual orientation.”

Professor Gaita works part of the year as Professor of Moral Philosophy at King’s College London. He spends part of each year in Australia with ACU National.

Belofte vorm geven als een beeldhouwer.

Soms lijkt het wel of we zekerheid verstaan als meer van hetzelfde. We geloven dat wat we hebben meegemaakt ook in de toekomst zo zal zijn. Zekerheid die uitsluitend daarop steunt, is arm. ZE haalt haar kracht alleen uit het verleden. Heel anders vergaat het wie steunt op een belofte. Daarvan ligt het zwaartepunt in de toekomst. Naar een belofte zijn altijd onderweg. Een stem is zij van wat nog komen moet. Een belofte is geen voorraad die we langzaam opgebruiken. Ze is veeleer een geschenk dat we, hoewel we het al ontvangen hebben, nog niet mogen openmaken. Een gezel is ze voor onderweg, een steun. De zekerheid van een belofte zorgt ervoor dat in het heden de toekomst gestalte krijgt. Het is als bij een beeldhouwer. Voor het eindresultaat er is, is er de reis van het vormgeven. De lijnen worden uitgezet, de trekken van het beeld worden almaar duidelijker. Wie goed kijkt, krijgt al een idee van wat het worden zal. De beeldhouwer zelf belichaamt wat belofte is. Vanuit iets dat er nog niet is, creëert hij. Een ingewijde is hij in wat wij nog niet kunnen zien. Hij brengt in de tijd wat wij nog niet aanschouwden. ... Het is zo tegen de menselijke logica in te denken vanuit wat nog niet is en bovendien zeker te zijn dat dit komt. Nochtans maakt net dat vertrouwen de drijvende kracht uit in ons leven. Het is onze uitrusting om het onbekende tegemoet te treden. Het is de bedding van onze nieuwsgierigheid naar wat nog niet is.
Erik Galle in Oude Abdij van Drongen

Stipjes en plaats geven

We zijn maar stipjes in de kosmos
Twee regendruppels op een ruit
Hoe het zo is kunnen lopen
Daar kom je niet uit

We zijn maar stipjes in de melkweg
Twee korreltjes in een woestijn
Toch zijn we bij elkaar gekomen
Moest blijkbaar zo zijn

Geef mij je hand, geef mij je hand
En leg er je warmte bij
Volg je hart niet je verstand
Dan maak je dit stipje blij

We zijn maar deeltjes in de dampkring
Verdwaalde stipjes zonder meer
Deeltjes die toevallig botsten
In de atmosfeer

Zo worden wij met z'n twee
Terwijl de hemel lacht
Eén stipje onder de melkweg vannacht

Geef mij je hand, geef mij je hand
En leg er je warmte bij
Volg je hart niet je verstand
Dan maak je dit stipje blij.

Bart Peeters
Gisteren gehoord met A, T, L, E, J. in Concertgebouw Brugge

Verdriet kan je niet wegnemen.
Je kan het alleen een plaats geven.

Bart Peeters

Verlichte stipjes.

Pauzeknop indrukken: tijd trager en cyclischer maken.

Pantha rhei: alles stroomt. Wie dat aanvaardt, stroomt mee. Er zijn verschillende manieren om dit te bekijken:
- met verbazing, zoals de britse wijsgeer Basil Fawlty: 'Zoom, what was that? That was your life, mate! That was quick, can I have another one?'
- met ergernis in een koldende rivier van informatie, nieuws, prikkels en ruis;
- met eeuwige spijt, telkens er een hand zand wegstroomt tussen je vingers
- met pijn beseffend: 'dit momnet met een geliefde komt nooit meer terug'

Een andere houding is die met open armen. Je de dingen, gebeurtenissen, mensen laten overkomen. Hoe soft is dat, in tijden van strakke zelfcontrole? Met zo'n open houding lukt het mij - soms - om de tijd te 'heiligen', om de tijd de tijd te geven die haar toekomt. Door aandachtig te zijn wat er gebeurt en niet gebeurt. Dat maakt de ervaring intenser en de tijd ...tja, trager. Wakker afwachten is het tegenovergestelde van verveling. Het is zoals de wijze, grijze Gandalf zei: 'All we have to do is decide what to do with the time that is given to us'.

Pauze, dat zijn twee verticale balkjes. Tussen die balkjes is er ruimte, tijd, stilte. Hoe anders dan dat definitieve, massieve blokje Stop. Ik voel de tijd als een lang lint dat me verbindt met vroeger en later, met dichtbij en ver weg, met mensen, bomen en zwerfkeien. Het lint is niet strakgespannen van a naar b, het slingert zich rond in spiralen. Laten we wat cyclischer en natuurlijker leven, tussen dageraad en zonsondergang, van nieuwe tot volle maan, van eb tot vloed. De dag van de aardbei vieren. Een vuur maken. Dan ervaar ik het gaatje tussen de balkjes van de pauzeknop, adem tussen twee zinnen, tacet tussen muzieknoten. Een 'door of perception' die opent op een spiegelglad meer van stilte, ruimte en rust.

Slow talk met Kristien Bonneure en Joke Hermsen.

Individuele is vrijheid collectieve is dwang en conditionering

Individuele is vrijheid collectieve is dwang en conditionering (Patrick Janssen)