De solidariteit die zo evident was in de tijd van mijn grootvader, is compleet verdwenen. We zijn harteloos geworden, en het erge is: met onze ratio krijgen we dat ook nog eens perfect verantwoord (Stefan Hertmans, DS 1/3/2014)
Over meeste dingen in mijn leven heb ik totaal verkeerd gedacht. Ik was overtuigd van de totale maakbaarheid van mens en wereld. Dat is nu anders. Je moet je wel inzetten om bepaalde dingen te veranderen, maar af en toe moet je deemoedig zijn. Soms werkt het niet, soms weet je het gewoon niet. Je moet ruimte laten voor mislukking. Wie niet wil mislukken, zal zich nooit vernieuwen. ... maar één talent heb ik wel: ik zie talent. Ik kan mensen samenbrengen, hen op één lijn zetten en ze krankzinnig enthousiast maken. ...
Ik weet inmiddels ook dat een doelstelling rationeel kan zijn, maar de wet ernaartoe is dat zelden. We maken soms vreemde sprongen, dat is eigen aan de mens. Een mens is geen rationeel wezen. De mens is een emotioneel dier, dat probeert rationeel te zijn. En dat mislukt keer op keer. Ik vind dat niet erg. Vaak zijn die vreemde sprongen nodig, en brengen ze je toch waar je moet zijn. (Frank Vanmassenhove in De Standaard 26/4/2014)
Het is een doorgeslagen rationaliteit, een blind geloof in de rede en het meetbare. We zijn er heel wat waardevolle kennisbronnen door gaan bagatelliseren en afsluiten: het zintuiglijke, de ervaring, de praktijk, de emotie. Het doet mij denken aan de woorden van de Britse romancier G K Chesterton: A madman is not someone who has lost his reason but someone who has lost everything but his reason.
Uit de DS 28 sept 2014 'Een mens: wat mag dat kosten?'
In theoretisch opzicht kwamen ze allebei (leibniz en spinoza) van dezelfde plek, namelijk de toekomst: ze speelden op het veld dat Descartes had opengegooid, en de ontdekking van de rationaliteit als recht en richting voor de mens was voor hen allebei een overgang waarvan geen terugkeer mogelijk was. Het probleem was hoe die stap voorwaarts moest worden verenigd met een kleinigheidje waarvan geen beiden echt afstand wilde doen: God.
Matthew Stewart in DS magazine
Over meeste dingen in mijn leven heb ik totaal verkeerd gedacht. Ik was overtuigd van de totale maakbaarheid van mens en wereld. Dat is nu anders. Je moet je wel inzetten om bepaalde dingen te veranderen, maar af en toe moet je deemoedig zijn. Soms werkt het niet, soms weet je het gewoon niet. Je moet ruimte laten voor mislukking. Wie niet wil mislukken, zal zich nooit vernieuwen. ... maar één talent heb ik wel: ik zie talent. Ik kan mensen samenbrengen, hen op één lijn zetten en ze krankzinnig enthousiast maken. ...
Ik weet inmiddels ook dat een doelstelling rationeel kan zijn, maar de wet ernaartoe is dat zelden. We maken soms vreemde sprongen, dat is eigen aan de mens. Een mens is geen rationeel wezen. De mens is een emotioneel dier, dat probeert rationeel te zijn. En dat mislukt keer op keer. Ik vind dat niet erg. Vaak zijn die vreemde sprongen nodig, en brengen ze je toch waar je moet zijn. (Frank Vanmassenhove in De Standaard 26/4/2014)
Het is een doorgeslagen rationaliteit, een blind geloof in de rede en het meetbare. We zijn er heel wat waardevolle kennisbronnen door gaan bagatelliseren en afsluiten: het zintuiglijke, de ervaring, de praktijk, de emotie. Het doet mij denken aan de woorden van de Britse romancier G K Chesterton: A madman is not someone who has lost his reason but someone who has lost everything but his reason.
Uit de DS 28 sept 2014 'Een mens: wat mag dat kosten?'
In theoretisch opzicht kwamen ze allebei (leibniz en spinoza) van dezelfde plek, namelijk de toekomst: ze speelden op het veld dat Descartes had opengegooid, en de ontdekking van de rationaliteit als recht en richting voor de mens was voor hen allebei een overgang waarvan geen terugkeer mogelijk was. Het probleem was hoe die stap voorwaarts moest worden verenigd met een kleinigheidje waarvan geen beiden echt afstand wilde doen: God.
Matthew Stewart in DS magazine